جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت آذین بستن در لغت نامه دهخدا

آذین بستن

[بَ تَ] (مص مرکب) به آذين کردن :
نوروز جهان چون بت نوآيين
از لاله همه کوه بسته آذين.کسائي مروزي.
ببستند [ روميان ] آذين ببيراه و راه
برآواز شيروي پرويزشاه
برآمد هم آواز رامشگران
همه شهر روم از کران تا کران.فردوسي.
ببستند آذين بشهر اندرون
پر از خنده لبها و دل پر ز خون.فردوسي.
بدان شهر بوديش جاي نشست
همه شهر سرتاسر آذين ببست.فردوسي.
تبيره ببردند و پيل از درش
ببستند آذين همه کشورش.فردوسي.
ببستند آذين بشهر و براه
که شاه آمد از دشت نخجيرگاه.فردوسي.
ببستند آذين براه و بشهر
همي هر کس از کام برداشت بهر.فردوسي.
ابر فروردين گوئي بجهان آذين بست
که همه باغ پرند است و همه راغ حرير.
فرخي.
فضل بن حميد اندر آمد مردمان شهر آذين بستند. (تاريخ سيستان). و شهر را آذين بسته بودند آذيني از حد و اندازه گذشته. (تاريخ بيهقي). و صحن گيتي را بنور علم و معرفت آذين بستند. (کليله و دمنه).

کلمات مشابه