جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت آذان الدب در لغت نامه دهخدا

آذان الدب

[نُدْ دُب ب] (ع اِ مرکب)اُذُن الدب. گياهي است که عرب آن را بوصير خواند. (قاموس). و بيوناني آن را قُلومُس گويند و بعضي فارسي آن را خرگوش گفته اند.

کلمات مشابه