جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت آده در لغت نامه دهخدا

آده

[دَ / دِ] (اِ) چوب بلند افقي که دو سر آن بر دو چوب افراشته و عمودي استوار کنند تا کبوتران و ديگر پرندگان بر آن نشينند. و آن را اَده بفتح همزه نيز گويند :
فلک چو برج کبوتر کبوتران چو نجوم
ميان برج خط استواست چون آده.سنجري.
در صورتي که در بيت تصحيف و تحريفي نباشد چنان مي نمايد که آده چوبي است از يک سو بيک سوي ديگر برج کبوتر يا کبوترخان کشيده.

کلمات مشابه