جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابوالبرکات بغدادی در لغت نامه دهخدا

ابوالبرکات بغدادی

[ اَ بُلْ بَ رَ تِ بَ ] (اِخ) هبه اللهبن يعلي بن ملکاء بلدي بغدادي، طبيب و فيلسوف يهودي. ملقب به اوحدالزمان از مردم بلد در طريق بغداد به موصل. او به قرن ششم ميزيست. در ابتداء به بغداد شد و نزد ابوالحسن سعيدبن هبه الله دانش طب فراگرفت و در همانجا شغل طبابت ورزيد و شهرت يافت و کرّتي براي معالجهء سلطان مسعودبن ملکشاه سلجوقي بايران آمد و بيماري او علاج کرد و با نعمت وافر به بغداد بازگشت و در اين وقت مرض داخس (عقربک) در لشکريان سلطان افتاد و او با قطع انگشت علاج ميکرد و ديگر طبيبان با مرهم و دوا مداوا نمي توانستند و از اين رو بر شهرت او بيفزود و در اواخر عمر مسلماني گرفت. او راست: کتابي در فلسفه بنام معتبر مشتمل بر منطق و طبيعي و الهي با عبارتي فصيح و مقاصدي روشن و کتاب امين الارواح و کتاب الاقرابادين و اختصارالتشريح لجالينوس و رسالهٌ في العقل و ماهيته و رساله في الدوّاء، و ابن خلکان در ذيل ترجمهء ابن تلميذ هبه الله نام و نسبت وي را بدين گونه ضبط کرده است: هبه اللهبن علي بن ملکان. وفات او در زمان مستضي ء بمرض جذام بود.

کلمات مشابه