جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن وافد در لغت نامه دهخدا

ابن وافد

[اِ نُ فِ] (اِخ) ابوالمطرف عبدالرحمن بن محمد. از اشراف اندلس و طبيبي استاد. ولادت او به سال 389 ه . ق. بود و در طليطله ميزيست و در ايام القادر بالله يحيي بن ذي النون مقام وزارت يافت. وي در معالجه کمتر به استعمال دوا ميپرداخت و بغذا اکتفا ميکرد و در صورت ضرورت ادويهء مفرده را بر مرکبه ترجيح ميداد. وفات او به سال 467 بوده است. او راست: کتاب الادويه المفرده که بيست سال در تأليف آن صرف وقت کرده است، مشتمل بر آنچه جالينوس و ديسقوريدس در اين فن داشته اند و آن کتابي کامل و مرتب است و جزئي از آن به لاتين ترجمه شده و کتاب الوساد در معالجات امراض مختلفه و کتاب المجرّبات و کتاب تدقيق النظر في علل حاسه البصر و کتاب المغيث.

کلمات مشابه