جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن نباته در لغت نامه دهخدا

ابن نباته

[اِ نُ نُ تَ] (اِخ) عبدالرحيم بن محمد بن اسماعيل حذاقي فارقي. مولد او بميافارقين به سال 335 ه . ق. و وفات او هم بدان شهر در 374 بوده است. او بدربار سيف الدوله بحلب ميزيست و منصب خطابت حلب داشت و وي را آنگاه که سيف الدوله به جهاد اشتغال داشت خطب بليغه در ترغيب مردم بجهاد است. خطب او بانضمام خطبه هاي فرزندش ابوطاهر محمد متوفي در حدود 390 و نواسه اش ابوالفرج طاهر متوفي به 420 در قاهره و بيروت به طبع رسيده است. چون سلطنت سيف الدوله از 333 تا 356 بود ظاهراً ابن نباته در سن بيست سالگي يا پيش از آن صاحب اين شهرت و مقام شده است.

کلمات مشابه