جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن ناظم در لغت نامه دهخدا

ابن ناظم

[اِ نُ ظِ] (اِخ) بدرالدين محمد بن محمد بن مالک. اديب نحوي، فرزند ابن مالک صاحب الفيه. او علاوه بر ادب در فقه و اصول نيز دست داشت. و علوم ادبيه را در شام نزد پدر آموخت و پس از نقار و کدورتي ميان پسر و پدر به بعلبک رفت و بتدريس اشتغال ورزيد و پس از مرگ ابن مالک مردم دمشق او را بخواندند و کار پدر بدو تفويض کردند. او الفيه و بعض کتب ديگر ابن مالک را شرح کرده است. وفات وي به سال 686 ه . ق. بوده است.

کلمات مشابه