جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن منیر در لغت نامه دهخدا

ابن منیر

[اِ نُ مُ] (اِخ) ابوالحسين احمدبن منيربن احمدبن مفلح الطرابلسي الملقب به مهذب الملک عين الزمان. او شاعري مشهور و صاحب ديوان شعري است. پدر او نيز شعر ميسرود و در بازارهاي طرابلس تغني ميکرد. ابوالحسين قرآن کريم و لغت و ادب آموخت و قريحهء شعري داشت و به دمشق شد و اقامت گزيد. او شيعي مذهب و بسيار هجا و بدزبان بود و چون در اين امر راه افراط پيمود بوري بن اتابک طغتکين زماني وي را به بند کرد و زبان او را بريدن خواست و بخواهشگري بعض دوستان احمد او را از دمشق نفي کرد.احمد را با ابي عبدالله نصربن صغير معروف به ابن القيسراني مکاتبات و اجوبه و مهاجاتي است. (باختصار از ابن خلکان). صاحب مجالس المؤمنين گويد شهرت او ميان شيعه قصيدهء اوست که به سيد ابوالرضا فضل الله راوندي فرستاد. و مؤلف امل الاَمل گويد اين قصيده را به سيد رضي ارسال کرد لکن اين سخن درست نمي آيد چه او با سيد هم عصر نبود. مولد ابن منير به 473 ه . ق. و وفات او در سال 548 بوده است.

کلمات مشابه