جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن کثیر در لغت نامه دهخدا

ابن کثیر

[اِ نُ کَ] (اِخ) عمادالدين ابوالفداء اسماعيل بن کثير قرشي بُصروي(1) شافعي. از پيروان ابن تيميه. مولد او در سال 701 ه .ق . به دمشق و وفات به 774 بوده است. در دمشق کسب علم و استماع حديث کرده و در 748 بمسجد ام صالح و سپس در اشرفيه درس گفته است. او را تفسيري است بر قرآن کريم و چند کتاب در علم حديث و تاريخي موسوم به البدايه و النهايه مشتمل بر وقايع عالم تا دو سال قبل از مرگ خود يعني 772. اين تاريخ تا 738 ملخص تاريخ برزالي و در مجموع آن بقول صاحب کشف الظنون اعتماد مؤلف بر کتاب و سنت است.
(1) - منسوب به بُصري.

کلمات مشابه