جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن قریعه در لغت نامه دهخدا

ابن قریعه

[اِ نُ قُ رَ عَ] (اِخ) قاضي ابوبکر محمد بن عبدالرحمن بغدادي، از جملهء وزير ابومحمد مهلبي. او در سنديه از اعمال بغداد منصب قضا داشته و مردي لطيفه گو و حاضرجواب بوده و طرائف او در کتب نوادر مذکور و مشهور است. صاحب بن عباد وي را ديدار کرده و گويد سخنان او را ظريف يافتم. و به 65 سالگي در 367 ه .ق . وفات کرده است.

کلمات مشابه