جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن قبه در لغت نامه دهخدا

ابن قبه

[اِ نُ قِ بَ] (اِخ) ابوجعفر محمد بن عبدالرحمن بن قبه. متکلم مشهور شيعي، از مردم ري. در اول امر معتزلي بود و از آن پس بمذهب تشيع گراييد. او در قرن سيم هجري ميزيست و با ابوالقاسم بلخي متکلم معروف معاصر بود. او را کتب چند است، ازجمله: المستثبت در نقض ابوالقاسم بلخي. الانصاف. کتاب الرد علي الزيديه و ابن بابويه اين کتاب را در اول اکمال الدين تماماً نقل کرده است. و ابن النديم دو کتاب از او نام ميبرد يکي الانصاف في الامامه و ديگر کتاب الامامه.

کلمات مشابه