جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن فهد در لغت نامه دهخدا

ابن فهد

[اِ نُ فَ] (اِخ) جمال الدين ابوالعباس احمدبن محمد بن فهد اسدي حلي. فقيه شيعي. او در يکي از مدارس حِلّه تدريس ميکرد و محقق ثاني علي بن عبدالعالي کرکي و ابن عشره و ابن طي شاگردان اويند. کتب ذيل از اوست: مهذب البارع در فقه. کتاب التحصين في الاخلاق. عده الداعي. الدرالنضيد. رساله المحتاج. وفات در 841 ه .ق . بوده است.

کلمات مشابه