جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن عطیه در لغت نامه دهخدا

ابن عطیه

[اِ نُ عَ طي يَ] (اِخ) ابومحمد عبدالحق بن ابي بکر، فرزند ابن عطيه ابوبکر. او را در فقه و حديث و تفسير و نحو و لغت يد طولي بود و در 529 ه .ق . مقام قضاي مريه داشت و سپس او را قضاي جزيرهء ميورقه دادند و او از قبول آن سر باززد. وي را علاوه بر اشعار و رسائل تفسير مشهور و معتبري است موسوم به الوجيز. مولد او به سال 481 ه .ق . و وفات در سنهء 546 بوده است.

کلمات مشابه