جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن عطیه در لغت نامه دهخدا

ابن عطیه

[اِ نُ عَ طي يَ] (اِخ) ابومحمد. از شعرا و ادباي اندلس. شاگرد لسان الدين بن خطيب. مولد او به سال 709 ه .ق . در وادي آش، و در همانجا منصب امامت و خطابت و سپس شغل قضا داشته است و بعد بغرناطه شده و در مسجد اعظم آنجا خطيب بوده است.

کلمات مشابه