جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن عبری در لغت نامه دهخدا

ابن عبری

[اِ نُ عِ] (اِخ)(1) ابوالفرج (622-685 ه .ق .). کشيش سرياني. پدرش اصلاً يهودي بوده و به کيش نصرانيت درآمده. ابن عبري در شهر ملاطيه(2) متولد شد و با علوم ديني نصراني علم طب و فلسفه و زبان عرب نيز بياموخت. چندي اسقف شهر گوباي حلب و خليفهء حلب و تکريت بوده و مدتي به مسافرت گذرانيده و به آخر در مراغه درگذشته است. کتب بسياري به زبان سرياني داشته، در تاريخ و فلسفه و کلام موافق کيش نصاري. و يک جزء از تاريخ عمومي خود را که موسوم به مختصر تاريخ الدول است از سرياني به عربي ترجمه کرده و از تورات نيز چيزي بر آن افزوده است. و تفسير فصول ابقراط و اختصار مصور ديسقوريدس نيز از اوست.
(1) - Barhebraeus.
(2) - Melitene.

کلمات مشابه