جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن طقطقی در لغت نامه دهخدا

ابن طقطقی

[اِ نُ طِ طَ قا] (اِخ)ابوجعفر محمد بن تاج الدين ابوالحسن علي، ملقب به جلال الدين و صفي الدين، از نوادهء ابراهيم طباطبا، و نسب او به بيست واسطه بحسن بن علي بن ابي طالب عليهماالسلام مي پيوندد. پدر او نقيب علويين کوفه و بغداد بود و در سال 680 ه .ق . بامر عطاملک جويني وزير اباقا بقتل رسيد. مولد صاحب ترجمه در 660 است و او پس از پدر رياست علويان حِلّه و نجف و کربلا داشت و با زني خراساني ازدواج کرد و در سال 696 بمراغه بود. در سنهء 701 بموصل رفت و کتاب الفخري را به نام فخرالدين عيسي حاکم موصل از دست غازان در آنجا نوشت. اين کتاب دو جزء است، جزء اول در سياست مدن و بخش دوم تاريخ مختصري از دول اسلام و از خصوصيات اين کتاب يکي آن است که از بعض کتبي که امروز ظاهراً از ميان رفته نقل و اقتباس دارد مانند کتاب الاوسط و کتاب اخبارالزمان مسعودي. و اخبار وزراء را از صولي و هلال صابي گرفته است و ديگر اينکه پس از ذکر وقايع عصر هر خليفه يا سلطاني وزرا را نيز نام برده و ترجمهء مختصري از آنان آورده است، و نام اصلي اين کتاب منيه الفضلاء في تواريخ الخلفاء و الوزراء است. ابن طقطقي مذهب شيعه داشت و کتاب او عاري از هر گونه اغراض مذهبي و تعصبات است. وفات او به سال 701 بوده است.

کلمات مشابه