جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن طحان در لغت نامه دهخدا

ابن طحان

[اِ نُ طَحْ حا] (اِخ) ابوالاصبغ عبدالعزيزبن علي. از مشاهير ادباء و قُرّاء اندلس. مولد به سال 498 ه .ق . در اشبيليه. وي به مصر و شام و عراق سفر کرده و سالها در شهرهاي مزبور به افادت مشغول بوده است و بعد از 559 به حلب درگذشته است. او را اشعاري لطيف و رقيق است.

کلمات مشابه