جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن طباطبا در لغت نامه دهخدا

ابن طباطبا

[اِ نُ طَ طَ] (اِخ) ابوعبدالله محمد بن ابراهيم بن اسماعيل بن ابراهيم بن حسن بن حسن بن علي بن ابيطالب عليهماالسلام. به سال 199 ه .ق . در عصر خلافت مأمون بمعيت ابوالسرايا در رقه بر عباسيان خروج کرده کوفه را به ضبط خويش آورد. از بغداد جيشي بحرب او سوق کردند و ابن طباطبا فائق آمد و از غنايم اين جنگ ابوالسرايا حصه اي را که انتظار داشت نيافت و از اينرو ابن طباطبا را مسموم کرده بکشت و باز جواني رامحمدبن محمد بن زيدبن علي بن الحسين بن ابي طالب بخلافت برداشت و با او بيعت کرد. گويند ابراهيم پدر صاحب ترجمه را طباطبا از آن گفتندي که مخرج قاف نداشت و بجاي قاف طاء ادا مي کرد چنانکه روزي از خادم خويش قبا ميخواست بجاي قباقبا طباطبا گفت.

کلمات مشابه