جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن طاوس در لغت نامه دهخدا

ابن طاوس

[اِ نُ وو] (اِخ) غياث الدين ابوالمظفر عبدالکريم بن احمدبن موسي بن جعفربن محمد بن احمدبن محمد بن طاوس علوي حسني (648- 693 ه .ق .). فقيه شيعي. در ادب و نحو و عروض نيز استاد بود. در کربلا متولد شد و نزد علماي حِلّه علم آموخت. صحبت محقق حلي و حکيم طوسي نصيرالدين را ادراک کرد در حافظه قوي بود و ذهني تيز داشت چنانکه گويند بچهل روز در خواندن و نوشتن از استاد بي نياز شد. در بغداد نقابت سادات علوي با او بود و در 45 سالگي درگذشت. او راست: شمل المنظوم في مصنفي العلوم. فرحه الغري بصرخه الغري. (از ابن داود).

کلمات مشابه