جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن صبح در لغت نامه دهخدا

ابن صبح

[اِ نُ صُ] (ع اِ مرکب) آفتاب. || روز. || خورشيد. || حرامزاده. (مهذب الاسماء). ابن عجل. ابن الصبح.

کلمات مشابه