جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابن شنبوذ در لغت نامه دهخدا

ابن شنبوذ

[اِ نُ شَمْ/ شَ نَ] (اِخ)ابوالحسن محمد بن ايوب بن الصلت بغدادي. مقري مشهور. گويند او قرآن را بقرائت هاي شاذ تلاوت ميکرد و ابن مقلهء وزير وي را بدين گناه گرفته چند روز بازداشت و بمحضر بعض علماء وقت بقرائتهاي خويش اعتراف و سپس توبه کرد. او مردي سليم دل بود و ابن النديم گويد وي بمحبس دارالسلطات (؟) در 238 ه .ق . وفات يافت.

کلمات مشابه