جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابومحمد در لغت نامه دهخدا

ابومحمد

[اَ مُ حَمْ مَ] (اِخ) عبدالله بن محمد بخاري بافي خوارزمي. خطيب گويد: اصل او از بخاراست و او را ادب و شعر مأثور است. و به بغداد در سال 398 ه . ق. درگذشت و از شعر اوست:
علي بغداد معدن کلّ طيب
و مغني نزهه المتنزهينا
سلام کلّما جرحت بلحظ
عيون المشتهين المشتهينا
دخلنا کارهين لها فلمّا
الفناها خرجنا مکرهينا
و ما حبّ الديار بها و لکن
امرُّ العيش فُرقه من هوينا.
و هم او راست:
ثلاثه ما اجتمعن في احد
الا و اسلمنه الي الاجل
ذلّ اغتراب و فاقه و هوي
و کلّها سابق علي عجل
يا عاذل العاشقين انک لو
انصفت رَفَّهْتَهم من العذل
فانهم لو عرفت صورتهم
عن عذل العاذلين في شُغُل.
رجوع به معجم البلدان ياقوت ذيل کلمهء باف شود.

کلمات مشابه