جستجوی پیشرفته


تبلیغات

معنی لغت ابوقره در لغت نامه دهخدا

ابوقره

[اَ قُرْ رَ] (اِخ) مردي از خوارج پيشواي اباضيه. او بهنگام انتقال دولت از بني اميه بعباسيان در شمال افريقيه خروج کرد و به سال 148 ه . ق. محمد بن اشعث از جانب خليفهء عباسي بمحاربهء وي شد و ابوقره منهزم گشت و بمغرب اقصي گريخت و باز در سنهء 150 طغيان کرد و آنگاه که قيروان را محاصره کرده بود درگذشت. رجوع به ابوقره در قاموس الاعلام شود.

کلمات مشابه